Maandag zag ik ze liggen, Dijkman's zoete. Naast de stoofperen, kleine groen rode appels.
Elke keer als ik stoofperen maak zie ik het recept voor de stoofappels in het Margriet kookboek staan en steeds bedenk ik me dat ík niet weet waar ik ze kan kopen.
De dagen worden rap korter nu de wintertijd weer ingegaan is. Dat het 's ochtends eerder licht is, is fijn, maar hoeft van mij niet. Ik vind het vervelender dat het 's avonds eerder donker is.
In het donker ga ik niet lang met de honden lopen, ik vind dat niet prettig, en voel me de hele weg opgejaagd. Het is donker buiten, echt pikkedonker. Er staan hier in het buitengebied bijna geen straatlantaarns en met een zaklamp zie je wel wat voor je, maar verder is het één groot donker gat om je heen, met hier en daar in de verte een lichtje.
Sinds vrijdag hebben we een huisgenoot erbij. Een Engelse buldog van 1.5 jaar oud, erg lief, maar ook erg onopgevoed.
Hij kan zitten , en als het meneer blieft ook liggen. En als hij dan ligt, staat hij binnen 0,0001 milliseconde weer recht overeind.
dat je iets vergeet, maar je weet niet meer wat. De hele tijd blijft het zeuren, maar je kan er niet meer opkomen.
Gistermiddag had ik een hoop te doen in de keuken. Draadjesvlees opgezet en 2 kilo stoofperen geschild en opgezet, voor vandaag. En ik vergeet wat, maar wat?
In de boomgaard hebben we een Kweeperenboom staan. Er zat 1 kweepeer in. Nu hadden we al gelezen dat kweeperen enorm kunnen worden, tot wel 1,5 kilo.
Onze kweepeer is inmiddels van de boom gevallen en weegt 753 gram, niet zo groot dus, maar wij vinden het toch wel groot :-)
Kweeperen kan je niet rauw eten, ik ga er moes van maken.
Dit is het recept wat ik vanmiddag ga volgen:
